Honderden, wellicht duizenden slachtoffers, en niemand zit vast

Het weer was woest en stormachtig, en zo zag ik er ook uit. Ik liep over de Laan op Zuid, sjaal half over mijn gezicht, in peper-en-zoutkleuren. Zo’n dag waarop je hoopt op te lossen in de stad. Maar dit is Rotterdam, en hier kijkt, fluit of zegt altijd wel iemand iets. „Lach eens.’’